چند بار به نماز استسقا برون شدند . چنان كه گويند يك روز مانده از ذى حجه اين سال ، ميان عيسى نوشرى و ابو ليلى پسر عبد العزيز دلفى نبردى بود در دو فرسخى اصفهان ، به روز پنجشنبه ، كه چنان كه گويند تيرى به گلوى ابو ليلى رسيد و او را بكشت كه از اسب خويش بيفتاد و يارانش هزيمت شدند ، سر او را بر گرفتند و به اصفهان بردند . در اين سال محمد بن عبد الله هاشمى معروف به اترجه سالار حج بود . آنگاه سال دويست و هشتاد و پنجم درآمد . سخن از حادثاتى كه به سال دويست و هشتاد و پنجم بود از جمله آن بود كه صالح بن مدرك طايى با گروهى از مردم طى در اجفر راه حج گزاران را ببريد ، به روز چهارشنبه دوازده روز مانده از محرم . حى كبير كه امير كاروان بود با وى نبرد كرد . بدويان به كاروان دست يافتند و هر چه مال و كالاى بازرگانى در آن بود برگرفتند و گروهى از زنان آزاد و مملوك را بگرفتند . گويند : معادل دو هزار هزار دينار از اموال مردم را گرفتند . هفت روز مانده از محرم اين سال بر گروهى از حج گزاران خراسان در خانه معتضد مكتوبى خوانده شد به ولايتدارى عمرو بن ليث صفار بر ما وراء النهر و عزل اسماعيل بن احمد از آنجا . پنج روز رفته از صفر همين سال ، وصيف كامه با گروهى از سرداران از جبل از جانب بدر وابسته معتضد و عبيد الله بن سليمان وارد بغداد شد كه سر حارث بن - عبد العزيز دلفى معروف به ابو ليلى را همراه داشتند و آن را به خانهء معتضد بردند ، در ثريا ، برادر ابو ليلى از معتضد خواست كه سر را به وى ببخشد كه به دو بخشيد .